Sneeuwliedje en de heks

Ja, ook wij sparen de Sneeuwwitje-figuurtjes van 's lands grootste kruidenier. Arend en Bette zijn er dol op, ze doen hele rollenspelen! Dankzij opa Jan en oma Betty en de boodschappen van vandaag hebben we nu een heleboel. Ook veel dubbele, onder andere vier Sneeuwwitjes en vier heksen. Dat mag de pret niet drukken voor Bette: hoe meer Sneeuwwitjes hoe beter. Arend heeft zich direkt de jager (ridder) en de prins toegeëigend:



Terwijl Bette zich echt uren kan vermaken met de vier "Sneeuwliedjes" en de koningin. Maar de heksen vindt Bette niet leuk. Die laat ze het liefst in het doosje zitten en anders een heel eind weg op de tafel.



Op één of andere manier zijn de heksen nu toch wel op vrije voeten! Vlug verschansen de Sneeuwliedjes zich in het bakje. De ridder en de prins maken zich gelukkig op voor het gevecht:



Poef, weg met de heksen. Zo pak je dat aan!



Als verrassing nam ik vanmiddag de Sneeuwwitje-film op dvd mee. Ik had eldersch al gelezen dat de film wel wat spannend is voor kleintjes maar ik wist het natuurlijk weer beter. Arend en Bette vonden het prachtig, ze zaten met open mond te kijken op de bank. Tot het moment dat de boze stiefmoeder/koningin in een heks veranderde. Dat vond Bette niet leuk. De televisie moest uit. Duidelijk nog iets te indrukwekkend voor kinderen van drie.

"Mama! Sneeuwliedje zijn moeder heeft een wijntje opgedronken en toen veranderde hij in een heks! En toen had hij nog maar één tand, een hele grote! En hij ging een giffe appel geven aan Sneeuwliedje! Mama, jij gaat toch geen heksenwijntjes drinken? Gewone mensen kunnen toch niet in een heks veranderen?"

O, help. Een kind met een trauma. Dat wordt de komende zeven jaar lichtjes aan op de gang. Na mijn uitgebreide geruststelling lijkt er niet veel meer met Bette aan de hand te zijn maar de Sneeuwwitje-film mag niet meer aan. Ik leg aan Arend uit dat Bette de film nog een beetje eng vindt en dat we daarom toch maar even naar iets anders gaan kijken. Grootmoedig zegt Arend dat als Bette bang is voor de heks, hij het dan wel goed vindt dat het Zandkasteel erin gaat. Ik probeer hem nog wat te troosten door te zeggen dat hij dan gewoon een keer Sneeuwwitje verder mag kijken als Bette 's middags slaapt. Dan komt de aap uit de mouw: "maar mama, eigenlijk vind ik de heks óók niet zo leuk..."

Mannen...

Bette ligt nu al weer ruim een uur heerlijk te slapen en ik heb haar gelukkig niet meer over heksen gehoord...

Verkleeddag

Vandaag is het een feestdag op de crèche. Alle kindjes mogen verkleed komen! Mama en Bette hebben samen een pakje uitgezocht achter de computer. (hoor eens, we kunnen niet allemaal van die creatieve naaiwonders zijn). Al dagenlang verheugt Bette zich erop: over 5 - 4 - 3 - 2 - 1 nachtjes slapen mag ze als elfje verkleed! En dan is het nu eindelijk zo ver!

Compleet met vleugels én toverstokje.



Dat toverstokje móest en zou erbij maar toen puntje bij paaltje kwam liet Bette hem in de auto liggen. Want een elfje met een toverstokje, dat is geen elfje meer, dat is een fee. En Bette wil geen fee zijn, maar een elfje. Ze heeft een punt.

Uiteraard moest ook ons jongste crèchekind passend verkleed. Voor hem hadden we nog iets in huis:



Dit prachtige bijenpakje is nooit een doorslaand succes geweest sinds de lieve goede Sint het vorig jaar cadeau deed aan Bette. Toen Arend en Bette zagen dat Jan erin rondliep, was het echter op slag het meest begerenswaardige stuk textiel hier in huis. "Mag ik straks als bij verkleed? Nee ik was eerst, ik heb 'm gekregen!" Rare kinderen.

In ieder geval, het verkleedfeest op de crèche was ontzettend leuk. Bette heeft er erg van genoten de hele dag een elfje te zijn!

Zal ik?

Je wéét dat je alles hebt geback-upped. Je wéét dat hij er sneller van wordt. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Maar het blijft toch even slikken, om dit te fiatteren:



Toch gedaan, en wat een genoegen! De laptop is echt wel veertig keer zo snel.
Met dank aan Nanne voor het voorbereidend werk en de adviezen!

Verstandskiezen

Eigenlijk, eigenlijk had het tijdens de zwangerschap van Arend al gemoeten. Maar, toen kon het niet want ik was zwanger, al die verdoving, slecht voor de baby. (Is nonsens maar dat doet er even niet toe). Na de zwangerschap had ik weinig klachten meer. Tijdens de zwangerschap van Bette kwamen de problemen terug maar tja, zwanger. Tussen Bette en Jan had ik niet zoveel last meer en bleef het er weer bij. Tijdens de zwangerschap van Jan meldde de tandarts dat het niet langer ging, er moest iets gebeuren. Maar toch zeker niet tijdens mijn zwangerschap! Na de zwangerschap drong ze aan: dóe er nou iets aan! Ze gaf me een verwijsbrief maar die verdween in een la. De klachten verdwenen ook en ik dacht, daar kom ik mooi onderuit. Helaas. Bij de eerstvolgende controle prikte de tandarts direkt door mijn lapzwanserij zowel als mijn tandvlees heen: een flinke puscollectie. Nu! Moet! Hij! Er! Echt! Uit! Ze printte de verwijsbrief nog een keer uit. En dus heb ik toch maar een afspraak gemaakt. En nu ben ik verstandskiesloos. In de onderkaak, dan.

Normaal gesproken halen ze beide verstandskiezen aan één zijde weg, en die aan de andere zijde een andere keer. Dus beide linker kiezen, of beide rechter. Ze doen liever niet beide onderste of beide bovenste want dan kun je niet kauwen. Op mijn dringend verzoek heeft de kaakchirurg toch beide onderste kiezen weggehaald: de linker moest namelijk beslist van de tandarts, daar zou een hele wolk pus onder zitten, de rechter had ik toevallig die week flink last van gekregen. Ik eet wel een paar dagen soep en brinta, haal ze eruit!

Op de foto was te zien dat de linker inderdaad flink ontstoken was en de rechter zo ongeveer dwars in mijn kaak aan het groeien was. De chirurg kon zich indenken dat hij me flink plaagde. Hij streek dus over zijn hart en heeft ze tegelijkertijd verwijderd.

Eerlijk is eerlijk: ik voelde weinig van de verdoving en, behalve dan het heen en weer geschud worden bij het trekken van de rechterkies die nogal vastzat, niks van de ingreep. Ik voelde überhaupt niks van de onderste helft van mijn gezicht de hele verdere middag. Kon hem ook niet bewegen. Natuurlijk was ik gewoon op eigen gelegenheid gekomen en moest ook weer zelf in de auto terugrijden na de operatie, ik heb mijn tanden daar tenslotte niet bij nodig. Geen probleem, behalve dat ik er wat bijzonder uitzag. Mijn onderste gezichtshelft hing er maar een beetje bij en ik moest steeds een hele lading bloederig kwijl van mijn kin afvegen omdat ik niet kon slikken en het er dus gewoon uitliep. Even kreeg ik een visioen, stel je voor dat ik toch wordt aangehouden, voor een standaardcontrole of zo. Daar zit de bruid van Dracula, onverstaanbaar mompelend: "maa aget, ik ka bef autogijde, mij veffamkiefe fij egui!"

Gelukkig gebeurde dit niet en toen de verdoving wegtrok was de pijn prima te hanteren met paracetamol. De volgende dag werd mijn wang echter dikker:



en dikker:



De kaakchirurg had er al voor gewaarschuwd, aan die kant ging het nogal 'van dik hout' omdat hij eerst een heel stuk bot moest wegboren, flink in het vlees moest snijden en fors trekken. Het wordt er allemaal niet eleganter van. We zullen hopen dat ik er morgen weer iets minder uitzie als The Incredible Hulk en weer wat normaal kan praten anders jaag ik alle patiënten nog weg! Maar: ik ben ervan af. Gelukkig!

Meer praatjes

Ook de afgelopen paar weken is er weer heerlijk veel en grappig gekletst door onze kinders.

De vraag van vandaag voor Arend is altijd weer: wat gaan we vanavond eten?



Arend: mama, wat gaan we vanavond eten?
Mama: Hutspot! Dat is stamppot worteltjes.
Arend: mmm, stamppot boerenkool!
Mama: nee, hutspot. Dat is ook stamppot, maar dan met worteltjes.
Arend: ooo, stamppot boerenkool met worteltjes!
Mama: nee, geen boerenkool. Hutspot is aardappels met worteltjes door elkaar gestampt. Stamppot worteltjes dus. Daarom is de hutspot ook oranje.
Arend: lekker, oranje stamppot boerenkool!
Mama: *ZUCHT*, ja, lekkere oranje stamppot boerenkool. Kom je aan tafel zitten?

Mama, Bette en Jan gaan met z'n drieën Arend naar school brengen. In de klas staat een heuse herfsttafel. Bette wijst aan: pompoenlampjes, paddestoelen en kastanjes! Kijk, zegt Elvin, dat zijn Assepoesters! Nee, zegt Arend, die heten oesterzwammen. En het waren ook oesterzwammen! Goed zo, Arend!

Mama, Bette en Jan gaan, als Arend op school zit, koffie drinken bij Kirsten, Stijn en Jort. Bette wijst naar Jort: mama, kijk! Jort is naar de kapper geweest! Nee Bette, Jort hééft gewoon geen haar. Sommige baby's zijn kaal en andere, nou ja, NIET...



Out-of-the-blue uitspraak van Bette: Nanne is een mandarijn!
Ja, ik heb een aantal keren nagevraagd of dat inderdaad is wat ze bedoelde te zeggen. En ik kan er niks anders van maken. Waar het op slaat begrijp ik ook niet...

Bette krijgt van Kirsten (nog voor haar verjaardag) een poppenstuurzitje. Voor Anna-pop. Maar hoe moet dat nou? Er zit geen gordel in! Straks valt Anna-pop er nog uit! Is niet veilig hoor, mama!



En verder uit de koker van Bette:
Mama, kijk, op die kaart staan Jip en Janneke mensen! (poppetjes in alleen silhouet)
Kijk mama, die vogels maken in de lucht een één! (ganzen die in een V vliegen, met één heel erg kort armpje, inderdaad net een 1)

Het is echt heel erg leuk om te merken hoe de kinderen de wereld interpreteren en hun eigen invulling geven aan wat er op ze afkomt. En heel gezellig om echte gesprekken met ze te kunnen voeren! Genieten!